آنها نه ماشین های ان چنانی و مدل بالا داشتند و نه لباس برند

آنها نه کاخ نشین بودن و نه بی درد 

انها نه غرق در مادیت بودند و نه بی اعتنا به سرنوشت جامعه

آنها کسانی بودن که نصف حقوقشان را دریافت نمیکردند و میگفتند که همان نصف برایمان کافی است و نصف بعدی اضافه است و انها افرادی نبودند که علاوه بر حقوق خود بی  توجه به سرنوشت محرومین و بیچارگان به بیت المال دست ببرند و فقرا را فر اموش کنند.

انها افرادی بودن که پینه های دست کشاورزان و مظلومین و محرومین و عدالت و حق محوری در نظرشان امری بی نهایت مهم بود

انها کسانی بودند که حتی یه لقمه نان از گلویشان پایین نمیرفت اگر میدانستند که هم نوعشان گرسنه است

انها رفتند و گرسنگی کشیدند در جبه های جنگ که ما گرسنه نمانیم و اموالمان و همه چیزمان به تاراج نرود

انها سینه مالان در گل و لای رودخانه ها میرفتند تا ما با سینه ای سپر و با افتخار و سر بلندی قدم برداریم

انها خاک شدند تا غرور ما حفظ گردد

آنها ....


 

روحشان شاد و یادشان گرامی باد